Nadmiar

nasionaanioł samobójstwem uciekł z rajuśmierć płacze nad nim gorzką czerniąnie może znaleźć miejscadla duszy duszyobnaża z rozsypanych piórskrzydła związane jak kaftanbarwą ciemnych kropligdy anioły cierpią pękają ludzkie sercakiedy umierają serca obojętnieją na wszystkoile jeszcze aniołówczy został choć jedentylko zapłakane oczodoły śmierciwyciskają cień nadzieiz ostatniej łzykolejna nieprzekraczalna granicaza nowym morzem starych winusprawiedliwia wszystkomiłosierdziem z kapeluszawierzymy w co wierzymypodpierając miłość ostrzami nożyile ludzkich dusz na ostatnie tchnienie aniołatyle brudu za paznokciami chmurkapie niebem za kołnierz